Wydalanie zasadowego fosforanu jodu

Wydalanie zasadowego fosforanu jodu góruje nad wydalaniem węglanu sodu, dzięki czemu dwuwęglan sodu wraca do krwi, spełniając dalej rolę buforową. Jeżeli ten mechanizm nie wystarczy do zobojętnienia nadmiaru kwasów i nagromadzają się one w dalszym ciągu, to nerki wytwarzają większe ilości amoniaku, który zobojętnia powstałe kwasy i przez to zaoszczędza rezerwy zasadowe krwi. Do tworzenia się jednak amoniaku potrzebny jest azot, dlatego też ilość amoniaku w moczu zależy nie tylko od zawartości kwasów we krwi, lecz także od obecności we krwi ciał zawierających azot. Dlatego też u trawożernych po wprowadzeniu do krwi kwasów wytwarza się znacznie mniej amoniaku przechodzącego do moczu niż u mięsożernych. W związku z tym stopień zakwaszenia ustroju cechuje się nie ilością amoniaku w moczu, lecz stosunkiem azotu amoniaku do azotu mocznika, czyli tak zwanym wskaźnikiem amoniakalnym w moczu. Wskaźnik amoniakalny jest odwrotnie proporcjonalny do pH moczu, to znaczy, że im niższe pH moczu, tym większa część azotu wydala się w postaci amoniaku związanego z kwasami. Powyższe zjawisko należy tłumaczyć tym, że obniżenie pH moczu jako zjawisko pierwotne powoduje wtórnie zwiększenie się wytwarzania amoniaku, który łącząc się z kwasami daje częściowy wzrost pH moczu. Wskaźnik amoniakalny w stanach normalnych waha się od 3 do 5,5, w kwasicach natomiast może dochodzić do 15-20. Po wprowadzeniu do ustroju kwasów np. HCI powstaje NaCI. W nerkach zaś jon chloru łączy się z wytworzonym w nerkach amoniakiem jako NH4CI i w tej postaci zostaje wydalony z moczem, sód natomiast łączy się z CO i powstaje dwuwęglan sodu, D. [więcej w: dretwienie prawej reki, dicloziaja ulotka, tetniak objawy ]