Wpływ Glikokortykoidów wziewnych w dzieciństwie na wzrost u dorosłych AD 6

Różnica między grupami w skorygowanej średniej wysokości dorosłego człowieka pozostała liczbowo podobna do tej w analizie pierwotnej i istotna dla wszystkich siedmiu alternatywnych definicji wzrostu dla dorosłych (tabela 2). Przy wprowadzaniu próbnym dane dla uczestników, dla których nie były dostępne pomiary wzrostu dorosłych, były podobne do danych dla osób z dostępnymi pomiarami, z wyjątkiem zmiennej ośrodka kliniki (P = 0,002) (Tabela S2 w Dodatku uzupełniającym). Nie było interakcji między grupą badaną a żadną z wyjściowych zmiennych towarzyszących, co sugeruje, że porównanie grupy badanej wśród 943 uczestników o znanej wysokości dorosłego można rozsądnie uogólnić na całą populację CAMP.
Wpływ dawki glukokortykoidowej
Podczas okresu próbnego od 4 do 6 lat średnie skorygowane całkowite dawki wziewnych glikokortykoidów wynosiły 636,1 mg w grupie budezonidu i 88,5 mg w grupie nedokromilu w porównaniu do 109,4 mg w grupie placebo (odpowiednio P <0,001 i P = 0,14). . Podczas obserwacji po zakończeniu badania średnie skorygowane całkowite dawki wynosiły 381,0 mg w grupie budezonidu i 347,9 mg w grupie nedocromilu w porównaniu z 355,0 mg w grupie placebo (odpowiednio P = 0,55 i P = 0,87).
Analiza wtórna dziennej dawki dobowej glikokortykosteroidów wziewnych dobranych pod względem masy ciała podczas pierwszych 2 lat badania CAMP wykazała, że większa dawka dzienna była związana z niższym wzrostem dla dorosłych (-0,1 cm na każdy mikrogram na kilogram, P = 0,007). Ponadto niższy wzrost dorosły był związany z grupą etniczną latynoską (P <0,001) i płcią żeńską (P <0,001), jak również wyższym stopniem Tannera (P <0,001), niższą wysokością (P <0,001), większą masą ciała wskaźnik masy ciała (P <0,001), dłuższy czas trwania astmy (P <0,001), reaktywność testu skórnego (P <0,001) i niewydolność witaminy D (.30 ng na mililitr, P = 0,004) na początku badania. Łączna dawka prednizonowa od wejścia próbnego do osiągnięcia wzrostu dorosłego nie wpłynęła na wysokość dorosłego (P = 0,76).
Dyskusja
W analizie zamiaru zahamowania wzrostu długotrwałej terapii glikokortykosteroidami wziewnymi w leczeniu astmy u dzieci w wieku od 5 do 13 lat, stwierdziliśmy, że niedobór wzrostu obserwowano po do 2 latach od rozpoczęcia leczenia. przetrwał do dorosłości, chociaż deficyt nie był ani progresywny, ani skumulowany. Nasz wniosek oparty jest na losowym porównaniu wysokości dorosłego, z danymi wysokości dostępnymi dla 91% kohorty CAMP, z wykorzystaniem uznanych definicji wzrostu dla dorosłych, 18-21 i ze spójnymi ustaleniami w analizach wrażliwości z wykorzystaniem strategii imputacji dla brakujących danych. i alternatywne definicje wysokości dla dorosłych (Tabela 2). Nie znaleźliśmy zbyt wielu dowodów na to, że 98 uczestników, dla których brakowało danych dotyczących wzrostu dorosłych, różniło się w momencie wejścia do próby od 943 uczestników z dostępnymi danymi (tabela S2 w dodatkowym dodatku).
W przeciwieństwie do tego, jedyne inne prospektywne badanie kohortowe w kierunku wzdłużnym, które nastąpiło u pacjentów w wieku dorosłym [11], było badaniem otwartym, a do czasu gdy pacjenci osiągnęli wiek dorosły, tylko 15 z pierwotnych kontroli było dostępnych, więc badacze zwerbowali 51 zdrowych rodzeństwa pacjentów. z astmą jako kontrolą
[więcej w: moczany bezpostaciowe w moczu, tetniak objawy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego ]