CHOROBA WRZODOWA DWUNASTNICY

CHOROBA WRZODOWA DWUNASTNICY (ULCUS PEPTICUM DUODENI) Choroba wrzodowa dwunastnicy jest cierpieniem ogólnoustrojowym, którego najwybitniejszym i najniebezpieczniejszym objawem jest wrzód usadowiony w dwunastnicy. Pod względem patogenetycznym, przyczynowym i anatomiczno-patologicznym choroba ta, której bliższe poznanie zawdzięczamy Moynihanowi i braciom Mayo, nie różni się od choroby wrzodowej żołądka. Na podkreślenie zasługuje tylko to, że chorobie wrzodowej dwunastnicy towarzyszy stale nieżyt części odźwiernikowej żołądka. Choroby wrzodowej dwunastnicy nie trzeba utożsamiać z nadżerkami dwunastnicy (erosiones duodeni), które powstają przeważnie w górnej jej części oraz w górnej części jelita cienkiego po rozległych oparzeniach skóry, prawie wyłącznie tułowia, przy tym nieraz już w 1-2 dni po oparzeniu. Przyczyną ich powstawania są zakrzepy w żyłach dwunastnicy oraz jelit, wywołane trującymi związkami białkowymi, powstającymi wskutek rozpadu tkanek pod wpływem •oparzenia. Nadżerki mają kształt już to nieregularny, już to kształt owrzodzeń podłużnych i przebiegają nieraz bezobjawowo, gojąc się samorodnie. Mogą jednak być źródłem bardzo obfitego krwotoku, zapalenia otrzewnej z przedziurawienia lub biegunek ze śluzem i krwią w stolcach. O częstości choroby wrzodowej dwunastnicy daje nam pojęcie materiał sekcyjny lwowskiego Zakładu Anatomii Patologicznej za okres czasu od r. 1896 do r. 1913, opracowany przez Antoniego Gruzińskiego. [podobne: diagter swarzędz, dolmed rejestracja, wydzielina z pępka ]